Het dooit flink, eigenlijk ligt er nog maar weinig sneeuw en krijgen we een heel andere omgeving te zien.
Doordat hier grotendeels naaldbomen staan lijkt het bos vrij groen!
Overal zien we omgeploegde aarde, door de zwijnen gedaan. Helaas zien we alleen maar sporen van hen, ze horen ons vast op tijd aankomen, want Krystian en Kasper hebben vandaag geen zin om te wandelen en dat laten ze weten ook! Voor het eerst echt boos geworden op kasper, die een oorverdovend geluid maakte en half uit zijn wagen hing. Zielig? Ja, misschien wel, het werkte echter ook en daarna keek hij me weer stralend aan toen ik zei dat hij nu wel heel lief was:)

Vooral voor Krystian wordt de tijd hier in Polen lang. Hij wil erg graag naar huis en heeft het steeds over Nederland, waar in zijn ogen alles mooier is. We wijzen hem op de mooie dingen in Polen waarna hij dan weer schoorvoetend toe geeft en we moeten toch wel lachen als hij zegt: 'Mama, ik was nog nooit in Polen geweest he!" "Lieve schat, je bent hier toch geboren?" "o ja, dat wel..."
Voor de zoveelste keer vragen wij ons af wat er allemaal door hem heen gaat, wat zal er straks allemaal nog naar boven komen als we weer thuis zijn? Zo logisch als het is, dat Kasper eerst een andere mama en pappa had, zo logisch is dat zeker niet voor hem zelf!
Krystian vraagt ook heel veel naar toen hij klein was, kreeg hij ook een flesje? "Gooiden" we hem ook in de lucht? "Toe  mama, doe dat nog eens!!" Okee, vooruit, maar met dat lange lijf gaat het niet meer zo makkelijk.
"Mama, als Kasper groot is kan ik met hem vechten he?" "Hmm, je bedoelt hoop ik stoeien? Ja? Gelukkig maar!"
Krystian is soms erg dwars en zit regelmatig boven aan de trap.
Hij kan dan nog net de kamer inkijken, het is een open trap.
Dit is voor hem een straf en hij vraagt dan ook steevast: "Hoelang moet ik hier blijven zitten?" "Dat is vijf minuten Krystian!" "Ook niet lang, 1,2,3,4,5 klaar!" "Nee, dat zijn vijf seconden, als je vijf minunten telt is dat tot 300 tellen". "Okee, 1,2,3,...20..85..100, en dan mama? Mam, wat komt er dan, tel even mee!" Tja, schiet ook niet op zo!
Om daarna vrolijk te zeggen: "Kijk, dit is net een trapese!" en hangt al half door de open treden met zijn lijf.
Okee, de vijf minuten zijn ineens voorbij, dit wordt te gevaarlijk!