Vandaag zijn we, zoals we reeds aan het begin van de reis beloofden, dan eindelijk naar een zwembad geweest!
Op een afstand van 70 km. ligt een "aqua park" en vol verwachting gingen we er heen.
De navigatie stuurt ons langs weggetjes die een nachtmerrie zijn voor de wegenwacht (en soms ook wel voor mij:)
Door bevroren plassen, die het gewicht van de auto uiteraard niet houden, hobbelen we van links naar rechts en glibberen we rustig voort.
En ja hoor, weer een stuk afgesneden! Scheelt alles bij elkaar ruim 20 km.
Uiteindelijk staan we voor de deur van het zwemparadijs, vlak naast de fitnessclub aan de ene kant en de begraafplaats aan de andere kant.
Maar er zijn echte zwembaden en een glijbaan. Vergelijkbaar met het instructiebad thuis, vijf minuten van ons huis:)
Voor Krystian hierdoor erg vertrouwd en hij heeft zich dan ook voluit uitgeleefd.

Bij binnenkomst moesten we direct onze schoenen en jassen inleveren, en dan loop je dus op je sokken, door de natte gangen, naar de gemeenschappelijke kleedkamers. (Tja, wij hadden geen slippers bij ons, als enigen zo te zien!)
De kluisjes waren in de kleedkamers, dat is wel handig. Minder handig was dat er geen baby kleedtafel is, en dat met een kind dat uitkleden toch al zo erg vindt! Afijn, daar wordt ik ook steeds handiger in en door het nieuwe van het zwembad was Kasper onder de indruk en werkte niet tegen:) Eenmaal binnen bleek dat je hier overal in kunt zwemmen: niet zoals wij het gewend zijn in badkleding, maar sportkleding, ondergoed en zomerjurken zijn net zo gewoon. Kasper schrok behoorlijk van het niet zo warme water, ook het peuterbad was minder warm dan wij gewend zijn:(
Maar het warmere bubbelbad maakte alles goed!
Krystian wilde heel stoer in het diepe bad. Met vlinders om en een van ons erbij kan hij zich hier ook prima redden, hij zwemt al heel goed voor een kind dat nog niet op les zit. Maar ik heb hem nog nooit zo snel in een bad zien springen en er weer uit, koud dat het diepe bad was brrrr....
Het was net Mr. Bean, dat magere lijfje en dan zo gek springen op de kant, vanwege de kou:)
Verder heeft hij enorm genoten en kasper uiteindelijk ook.
Op de terugweg was Ron (gelukkig maar!) de enige die wakker bleef. Toen we thuiskwamen was de dag alweer bijna voorbij, nog hooguit een week, dan zijn we echt thuis! Voor degenen die ook in Polen bleven vanwege een adoptie: jullie weten vast hoe je weer naar huis kunt verlangen, ook al is het allemaal nog zo leuk! Het worden nu echt de laatste loodjes...