Om zeven uur staan we op, Krystian was ons nog net een paar minuten voor en vraagt:
"Wat gaan we vandaag ook weer doen mam?"
"Ben je dat vergeten dan?!"
"Nee, we gaan naar het hotel!" Tja, dat is nog belangrijker dan naar huis, Krystian wil absoluut eerst naar het hotel.

Het afronden van alles kost altijd weer meer tijd dan gedacht, we wilden om negen uur wegrijden, het werd tien uur.
Maar dan heb je ook wat! Julie kunnen je niet voorstellen wat er allemaal in 1 auto past!! Meerdere malen heeft Ron verzucht dat het nooit mee kon, en raad eens? Alles is meegegaan!
Op het laatst maakte Ron als grap: "stel dat er nu toch nog een tas is blijven staan!" Nou, dat was ook zo, degene die we in het hotel nodig hebben, toch nog een kleine reistas vol!
Deze dan maar voor mijn voeten gezet, het is niet anders...

Krystian en Kasper hebben er niet veel zin in om te gaan rijden, Krystian vraagt om het half uur of het al donker wordt en wanneer we dan bij het hotel zijn??
Het rijdt totaal niet door, het lijkt wel of alle vrachtauto's vandaag besloten ook naar de grens te moeten rijden!
De nodige gekken zijn ook weer losgelaten, meerdere malen maken we een noodstop op de vluchtstrook, en met ons nog een paar andere auto's, waardoor weer een paar levens gered zijn, geeft toch een goed gevoel:)
De Poolse bestuurders denken continue dat ze in een spel zitten en als het mis gaat dan resetten we en spelen we opnieuw... Zo gaan ze gerust inhalen als de weg omhoog loopt en je de tegenliggers niet ziet, ook staat er dan een doorgetrokken streep maar daar trekken ze zich niks van aan. Ze verwachten ook dat de tegenliggers ook zo rijden en gewoon de vluchtstrook opgaan (maar wij zijn geen Polen en snappen dat nog niet...)

Om 11.30 zijn we in Bydgoszcz, hier halen we de papieren op bij het adoptie bureau, het allerbelangrijkste in ons bezit!!
De geboorte akte is opnieuw opgesteld, Kasper heet nu officieel "van Zijl". Een mooi moment!
De directrice neemt op deze vrije dag weer alle tijd voor ons, koffie en thee worden direct gezet, terwijl er verder niemand aanwezig is en wij ervan uit gingen dat zij snel weer naar huis zou willen.
Zo ontzettend gastvrij! Zo begaan met Kasper en ook met Krystian. Heel anders dan we vanuit de adoptie stichting in NL bemerken, zij hebben ons al deze weken niet gebeld of wat dan ook.
We beloven haar contact te houden en regelmatig foto's te sturen.
Mochten we ooit weer in de buurt zijn dan moeten we zeker langskomen, en dat zullen we doen! Polen voelt als ons tweede vaderland en daar zullen we zeker terug komen.

Om 19.00 arriveren we na een paar stops dan eindelijk bij het hotel.
Volgens de GPS hadden we hier om 17.00 moeten arriveren, maar die hield vast geen rekening met het trage verkeer en de nodige wegopbrekingen:(
Er was nog maar 1 kamer vrij en een bus oudjes was de volledige bezetting van het hotel, dan maar die ene kamer met een 2 persoons en een bedbankje...
We leggen de kinderen na een douche in bed, inmiddels is het alweer 20.00. Dachten wij dat ze gingen slapen?? No way, springen, kruipen, lachen, en toen we eindelijk dachten dat ze bijna in slaap vielen ging de hoempapa muziek op vol volume in de feestzaal onder onze hotelkamer.
Kasper ging gelijk weer zitten dansen, op zijn manier, en Krystian stond midden in de kamer.
Ondertussen hadden wij zelf allang kunnen slapen, maar zo lang de kinderen dat niet doen konden we er niet aan toe geven.
Gelukkig was het feest over om 23.15, toch nog een redelijke tijd.
En toen was er rust en viel iedereen in slaap!