Om 9.00 reden we weer weg van het hotel en na 30 km. waren we al bij de grens.
Dit was voor ons wederom een apart moment, echter niet voor de kinderen!
Die zaten te schateren om ik weet niet wat allemaal, dingen waar wij volwassenen niet veel meer van begrijpen:)
Eenmaal in Duitsland reed het heerlijk door, geen vrachtverkeer op zondag, continue 140-160!
Tot in Nederland hadden we een driebaansweg (de 2), voor ons gevoel waren we er zo:)
Vlakbij bij Oberhausen zaten Oma en Opa in een hotel.
Nu we er langsreden (wat we van tevoren niet hadden verwacht, maar de GPS besloot anders) zijn we hier gestopt.
De eerste ontmoeting met Kasper, een emotioneel moment, zeker omdat Opa zo ziek is!
Na een klein uurtje reden we verder, om met veel gejuich de Nederlandse grens te passeren.
Krystian heeft daarna om de tien minuten gezegd: "Kasper, nu zijn we in Nederland, fijn he? Mooi he?"
De laatste twee uurtjes leken veel langer te duren dan ze waren, we werden het ook zo zat, vooral de kinderen (Ron: en het drama van de snelheidsbeperkingen in NL)!
Na een reis van 17 uur, waarbij we de overnachting niet meerekenen, reden we eindelijk om 18.30 de straat in.
Wat een mooi moment, we zijn THUIS!!
Het huis was versierd, Oma zat binnen, de buurtjes kwamen snel even kijken, Krystian zag zijn grote liefde Michelle weer, die uiteraard mee naar binnen ging:)
Wat is het mooi om thuis te zijn!
Al die kadootjes en de vele kaarten, wat een warm welkom!!!