Om 9.00 reden we weer weg van het hotel en na 30 km. waren we al bij de grens.
Dit was voor ons wederom een apart moment, echter niet voor de kinderen!
Die zaten te schateren om ik weet niet wat allemaal, dingen waar wij volwassenen niet veel meer van begrijpen:)
Eenmaal in Duitsland reed het heerlijk door, geen vrachtverkeer op zondag, continue 140-160!
Tot in Nederland hadden we een driebaansweg (de 2), voor ons gevoel waren we er zo:)
Vlakbij bij Oberhausen zaten Oma en Opa in een hotel.
Nu we er langsreden (wat we van tevoren niet hadden verwacht, maar de GPS besloot anders) zijn we hier gestopt.
De eerste ontmoeting met Kasper, een emotioneel moment, zeker omdat Opa zo ziek is!
Na een klein uurtje reden we verder, om met veel gejuich de Nederlandse grens te passeren.
Krystian heeft daarna om de tien minuten gezegd: "Kasper, nu zijn we in Nederland, fijn he? Mooi he?"
De laatste twee uurtjes leken veel langer te duren dan ze waren, we werden het ook zo zat, vooral de kinderen (Ron: en het drama van de snelheidsbeperkingen in NL)!
Na een reis van 17 uur, waarbij we de overnachting niet meerekenen, reden we eindelijk om 18.30 de straat in.
Wat een mooi moment, we zijn THUIS!!
Het huis was versierd, Oma zat binnen, de buurtjes kwamen snel even kijken, Krystian zag zijn grote liefde Michelle weer, die uiteraard mee naar binnen ging:)
Wat is het mooi om thuis te zijn!
Al die kadootjes en de vele kaarten, wat een warm welkom!!!

Om zeven uur staan we op, Krystian was ons nog net een paar minuten voor en vraagt:
"Wat gaan we vandaag ook weer doen mam?"
"Ben je dat vergeten dan?!"
"Nee, we gaan naar het hotel!" Tja, dat is nog belangrijker dan naar huis, Krystian wil absoluut eerst naar het hotel.

Het afronden van alles kost altijd weer meer tijd dan gedacht, we wilden om negen uur wegrijden, het werd tien uur.
Maar dan heb je ook wat! Julie kunnen je niet voorstellen wat er allemaal in 1 auto past!! Meerdere malen heeft Ron verzucht dat het nooit mee kon, en raad eens? Alles is meegegaan!
Op het laatst maakte Ron als grap: "stel dat er nu toch nog een tas is blijven staan!" Nou, dat was ook zo, degene die we in het hotel nodig hebben, toch nog een kleine reistas vol!
Deze dan maar voor mijn voeten gezet, het is niet anders...

Krystian en Kasper hebben er niet veel zin in om te gaan rijden, Krystian vraagt om het half uur of het al donker wordt en wanneer we dan bij het hotel zijn??
Het rijdt totaal niet door, het lijkt wel of alle vrachtauto's vandaag besloten ook naar de grens te moeten rijden!
De nodige gekken zijn ook weer losgelaten, meerdere malen maken we een noodstop op de vluchtstrook, en met ons nog een paar andere auto's, waardoor weer een paar levens gered zijn, geeft toch een goed gevoel:)
De Poolse bestuurders denken continue dat ze in een spel zitten en als het mis gaat dan resetten we en spelen we opnieuw... Zo gaan ze gerust inhalen als de weg omhoog loopt en je de tegenliggers niet ziet, ook staat er dan een doorgetrokken streep maar daar trekken ze zich niks van aan. Ze verwachten ook dat de tegenliggers ook zo rijden en gewoon de vluchtstrook opgaan (maar wij zijn geen Polen en snappen dat nog niet...)

Om 11.30 zijn we in Bydgoszcz, hier halen we de papieren op bij het adoptie bureau, het allerbelangrijkste in ons bezit!!
De geboorte akte is opnieuw opgesteld, Kasper heet nu officieel "van Zijl". Een mooi moment!
De directrice neemt op deze vrije dag weer alle tijd voor ons, koffie en thee worden direct gezet, terwijl er verder niemand aanwezig is en wij ervan uit gingen dat zij snel weer naar huis zou willen.
Zo ontzettend gastvrij! Zo begaan met Kasper en ook met Krystian. Heel anders dan we vanuit de adoptie stichting in NL bemerken, zij hebben ons al deze weken niet gebeld of wat dan ook.
We beloven haar contact te houden en regelmatig foto's te sturen.
Mochten we ooit weer in de buurt zijn dan moeten we zeker langskomen, en dat zullen we doen! Polen voelt als ons tweede vaderland en daar zullen we zeker terug komen.

Om 19.00 arriveren we na een paar stops dan eindelijk bij het hotel.
Volgens de GPS hadden we hier om 17.00 moeten arriveren, maar die hield vast geen rekening met het trage verkeer en de nodige wegopbrekingen:(
Er was nog maar 1 kamer vrij en een bus oudjes was de volledige bezetting van het hotel, dan maar die ene kamer met een 2 persoons en een bedbankje...
We leggen de kinderen na een douche in bed, inmiddels is het alweer 20.00. Dachten wij dat ze gingen slapen?? No way, springen, kruipen, lachen, en toen we eindelijk dachten dat ze bijna in slaap vielen ging de hoempapa muziek op vol volume in de feestzaal onder onze hotelkamer.
Kasper ging gelijk weer zitten dansen, op zijn manier, en Krystian stond midden in de kamer.
Ondertussen hadden wij zelf allang kunnen slapen, maar zo lang de kinderen dat niet doen konden we er niet aan toe geven.
Gelukkig was het feest over om 23.15, toch nog een redelijke tijd.
En toen was er rust en viel iedereen in slaap!

Allereerst willen we Karin, onze schoonzus, van harte feliciteren!
Jammer dat we er niet zijn op je verjaardag, maar we hebben een goed excuus:)
Vandaag doen we de laatste inkopen in Grudziadz, op het laatst hebben we nog vanalles heeeel erg nodig:)
Nee hoor, maar het blijft erg leuk winkelen hier, vooral de kinderkleding is leuk en daar we nog het een en ander nodig hebben voor kinderen van vrienden in Nederland is dat een mooi excuus:)
Met het besef dat we alles nu voor het laatst doen nemen we de tijd, tot de kinderen het genoeg vinden!
's Avonds pakken we alles in wat ingepakt kan worden, alles ligt klaar, het zit zo in de koffers.
Alvast het huis opruimen, en dat is meer werk!
Maar toch, we liggen er op tijd in, zullen morgen op tijd eruit moeten voor het grote vertrek:)

Vanochtend zelf maar gebeld naar het adoptie centrum, we konden de nieuwsgierigheid niet langer onderdrukken:)
En YES!! aanstaande zaterdag liggen de papieren klaar en kunnen we deze in Bydgoszcz ophalen.
Maria is een schat, ze komt speciaal op haar vrije dag voor ons naar het adoptie centrum.
We hebben om 11.00 afgesproken en zullen daarna doorrijden tot aan de Poolse grens. Hier zullen we nog een nachtje blijven in Rzepin, net als op de heenreis. En dan ineens zijn die vijf en een halve week voorbij.....:(
Zoals we naar huis verlangen, zo weten we nu ook al dat we hier weer naartoe zullen verlangen!
De rust, de ruimte en de tijd voor elkaar zijn uniek en o zo nodig aan het begin van een adoptie.
De andere adoptie ouders zullen dit wel herkennen, die heel bijzondere eerste weken met je kind, of in ons geval alweer met ons tweede kind!
Dit komt nooit meer terug, we weten nog zogoed hoe vaak we aan Czestochowa terug dachten na thuiskomst met Krystian.
Lekker dubbel dus, blij en tegelijkertijd een gevoel van weemoed.
Maar thuis wachten ons ook weer zoveel leuke dingen!!
We zijn heel blij om iedereen weer te zien, wellicht pas na verloop van tijd in verband met de tijd die Kasper nodig zal hebben.
We zijn ook heel benieuwd hoe Kasper op ons huis zal reageren, het zal voor hem weer een hele verandering zijn.
Het zal je maar gebeuren als kind, twee maal je ouders verliezen en daarna in korte tijd twee maal een ander huis krijgen.
Het blijft voor ons een wonder hoe makkelijk kinderen zich hieraan aanpassen! En we zijn erg dankbaar dat dit zo is.

Het is vandaag 10 gr. en een heerlijk zonnetje, dus 25 graden verschil met de nacht van 3 weken terug!
We hadden dus de mogelijkheid om buiten wat leuke foto's te schieten...

Vandaag zal de officiële adoptie uitspraak worden gedaan.
Toch raar dat we hier niets voor hoeven te ondernemen wat meestal eigenlijk wel het geval is, vertrouwen maar!
Bij Krystian moest een van ons mee naar de rechtbank, alwaar in mijn aanwezigheid de uitspraak werd uitgetikt.
Puur een formaliteit, zoals het ook nu is, maar dan zonder ons.
Als het goed is horen we spoedig iets van de directrice van de adoptie stichting, dan weten we ook wanneer we naar huis mogen.
Kasper was erg moe, heeft gisteren weinig geslapen, daarom maar een dag thuisgebleven, wat goed ging tot 14.30.
Krystian was niet meer te houden, liep te rennen door het huis, dus hop, naar buiten maar weer allevier, voor Kasper ook goed:)
Nog even langs gegaan bij Ewa en Bartek, we wilden alleen iets bespreken maar werden gelijk uitgenodigd voor de thee!
Heel gastvrij, het zijn ook erg lieve mensen.
De laatste post is ook aangekomen, voor zover we weten is alles alsnog aangekomen, sommige kaarten deden er 5 weken over! maar beter laat dan nooit, het is zo leuk om hier post te krijgen en thuis hangen we alles zeker weer op!
Hierna nog even door het bos gelopen en gerend, lekker even uitwaaien! Het wordt hier ineens voorjaar, zo bijzonder hoe snel de winter plaats heeft gemaakt voor een ontluikend voorjaar... Ineens zien we zwanen Zwemmen in de plassen op de weilanden, trekvogels komen weer terug, hele zwermen komen er over! De bomen staan vol in de knop en meesjes zijn druk bezig met de voorbereidingen voor een nieuw gezin.
Bartek vertelde dat hij kraanvogels had gezien, eerder dan verwacht weer terug na de wintertrek.

Naar de dierentuin in Gdansk gegaan!! Voor degenen die hier ook waren: Oliwa.
Voor 30 Zl. (Ongeveer 7 euro met het hele gezin) hebben we ons daar de hele dag vermaakt!
We waren een van de vier auto's die er geparkeerd stonden en kregen dan ook een prive uitleg van een van de bewakers:)
Er was net een zeehondje geboren, zo lief! Krystian was er helemaal van onder de indruk.
Toen we daarna verder liepen zagen we vooral lege sneeuwvelden met een bordje van het dier dat er hoorde te staan:)
Op sommige plekken stond een pony, maar net toen we dachten dat het weleens tegen kon vallen voor de kinderen kwamen bij de binnenverblijven van de giraffen en olifanten. Hierna kwamen we bij een panter die een soort huiskamer als binnen verblijf had, zag er gezellig uit en Krystian raakte niet uitgekeken. Hij schrok wel een beetje toen deze "lieve kat" naar buiten kwam, hij was veel groter dan hij binnen leek.
Tja, zoals hij eerst op zijn rug lag was het ook net onze kat Tom van thuis:)
Ook de slangen en krokodillen maakten veel indruk op Krystian.
Eenmaal bij de apen bleek weer eens dat het gezegde "wie kijkt er naar wie?" hier zeker gold!
Kasper zat schaterlachtend in zijn wagen naar een aapje te kijken die dit acuut nadeed, we hebben zo gelachen! (Al zal de aap het lachen minder vrollijk hebben bedoeld dan wij:)
Op de terugweg bij de MD gestopt, altijd een succes, al hebben ze hier helaas geen speeltuin :(
Tevens iets moois gekocht als herinnering aan twee kleinkinderen uit Polen voor de beide oma's, wat? Dat zien jullie thuis wel :)

Vanochtend hebben we sprookjes nagespeeld, terwijl ik de was opruimde en Kasper sliep.
Krystian deelt mij de leukste rollen toe: 'Mama, jij bent de boze heks van Hans en Grietje en ik zit in het hok" (kruipt in de wasmand en steekt zijn vingers er doorheen). Uiteraard moet ik alle vingers voelen, welke wordt er al dik? "Nu ben je de boze stiefmoeder van Doornroosje, die tien jaar moest slapen!" "Schat, dat was honderd jaar en Doornroosje had een lieve moeder! Maar als jij nu even speelt dat je slaapt is dat wel lekker rustig:)" "Mam, nu ben ik een dolfijn, daar kunnen we wel weer heen gaan als we terug zijn in Nederland he! naar dat Do widzenia". (Pools voor tot ziens)  "Wat zeg je nu? Wat bedoel je dan?" "Nou, waar de dolfijnen zwemmen, je weet wel!" Ah, het "Dolfinarium" :)

Met dit lekkere weer de gelegenheid gebruikt om de auto eens te stofzuigen, een zwijnenstal stak er niet bij af :(
Daarna weer op pad op boodschappen te doen, kinderen achterin zeurend om "die vingertjes" (lange vingers).
Waarom eigenlijk gestofzuigd?? Ach, het was weer eens iets anders :)

Vandaag zijn we, zoals we reeds aan het begin van de reis beloofden, dan eindelijk naar een zwembad geweest!
Op een afstand van 70 km. ligt een "aqua park" en vol verwachting gingen we er heen.
De navigatie stuurt ons langs weggetjes die een nachtmerrie zijn voor de wegenwacht (en soms ook wel voor mij:)
Door bevroren plassen, die het gewicht van de auto uiteraard niet houden, hobbelen we van links naar rechts en glibberen we rustig voort.
En ja hoor, weer een stuk afgesneden! Scheelt alles bij elkaar ruim 20 km.
Uiteindelijk staan we voor de deur van het zwemparadijs, vlak naast de fitnessclub aan de ene kant en de begraafplaats aan de andere kant.
Maar er zijn echte zwembaden en een glijbaan. Vergelijkbaar met het instructiebad thuis, vijf minuten van ons huis:)
Voor Krystian hierdoor erg vertrouwd en hij heeft zich dan ook voluit uitgeleefd.

Bij binnenkomst moesten we direct onze schoenen en jassen inleveren, en dan loop je dus op je sokken, door de natte gangen, naar de gemeenschappelijke kleedkamers. (Tja, wij hadden geen slippers bij ons, als enigen zo te zien!)
De kluisjes waren in de kleedkamers, dat is wel handig. Minder handig was dat er geen baby kleedtafel is, en dat met een kind dat uitkleden toch al zo erg vindt! Afijn, daar wordt ik ook steeds handiger in en door het nieuwe van het zwembad was Kasper onder de indruk en werkte niet tegen:) Eenmaal binnen bleek dat je hier overal in kunt zwemmen: niet zoals wij het gewend zijn in badkleding, maar sportkleding, ondergoed en zomerjurken zijn net zo gewoon. Kasper schrok behoorlijk van het niet zo warme water, ook het peuterbad was minder warm dan wij gewend zijn:(
Maar het warmere bubbelbad maakte alles goed!
Krystian wilde heel stoer in het diepe bad. Met vlinders om en een van ons erbij kan hij zich hier ook prima redden, hij zwemt al heel goed voor een kind dat nog niet op les zit. Maar ik heb hem nog nooit zo snel in een bad zien springen en er weer uit, koud dat het diepe bad was brrrr....
Het was net Mr. Bean, dat magere lijfje en dan zo gek springen op de kant, vanwege de kou:)
Verder heeft hij enorm genoten en kasper uiteindelijk ook.
Op de terugweg was Ron (gelukkig maar!) de enige die wakker bleef. Toen we thuiskwamen was de dag alweer bijna voorbij, nog hooguit een week, dan zijn we echt thuis! Voor degenen die ook in Polen bleven vanwege een adoptie: jullie weten vast hoe je weer naar huis kunt verlangen, ook al is het allemaal nog zo leuk! Het worden nu echt de laatste loodjes...

Het dooit flink, eigenlijk ligt er nog maar weinig sneeuw en krijgen we een heel andere omgeving te zien.
Doordat hier grotendeels naaldbomen staan lijkt het bos vrij groen!
Overal zien we omgeploegde aarde, door de zwijnen gedaan. Helaas zien we alleen maar sporen van hen, ze horen ons vast op tijd aankomen, want Krystian en Kasper hebben vandaag geen zin om te wandelen en dat laten ze weten ook! Voor het eerst echt boos geworden op kasper, die een oorverdovend geluid maakte en half uit zijn wagen hing. Zielig? Ja, misschien wel, het werkte echter ook en daarna keek hij me weer stralend aan toen ik zei dat hij nu wel heel lief was:)

Vooral voor Krystian wordt de tijd hier in Polen lang. Hij wil erg graag naar huis en heeft het steeds over Nederland, waar in zijn ogen alles mooier is. We wijzen hem op de mooie dingen in Polen waarna hij dan weer schoorvoetend toe geeft en we moeten toch wel lachen als hij zegt: 'Mama, ik was nog nooit in Polen geweest he!" "Lieve schat, je bent hier toch geboren?" "o ja, dat wel..."
Voor de zoveelste keer vragen wij ons af wat er allemaal door hem heen gaat, wat zal er straks allemaal nog naar boven komen als we weer thuis zijn? Zo logisch als het is, dat Kasper eerst een andere mama en pappa had, zo logisch is dat zeker niet voor hem zelf!
Krystian vraagt ook heel veel naar toen hij klein was, kreeg hij ook een flesje? "Gooiden" we hem ook in de lucht? "Toe  mama, doe dat nog eens!!" Okee, vooruit, maar met dat lange lijf gaat het niet meer zo makkelijk.
"Mama, als Kasper groot is kan ik met hem vechten he?" "Hmm, je bedoelt hoop ik stoeien? Ja? Gelukkig maar!"
Krystian is soms erg dwars en zit regelmatig boven aan de trap.
Hij kan dan nog net de kamer inkijken, het is een open trap.
Dit is voor hem een straf en hij vraagt dan ook steevast: "Hoelang moet ik hier blijven zitten?" "Dat is vijf minuten Krystian!" "Ook niet lang, 1,2,3,4,5 klaar!" "Nee, dat zijn vijf seconden, als je vijf minunten telt is dat tot 300 tellen". "Okee, 1,2,3,...20..85..100, en dan mama? Mam, wat komt er dan, tel even mee!" Tja, schiet ook niet op zo!
Om daarna vrolijk te zeggen: "Kijk, dit is net een trapese!" en hangt al half door de open treden met zijn lijf.
Okee, de vijf minuten zijn ineens voorbij, dit wordt te gevaarlijk!

En nu zitten we dan eindelijk in het internet restaurant waar we weer een soepje eten etc. het internet is gratis en er is volop speelgoed wat de kinderen bezig houdt.
De volgende update zal wel weer gauw een week verder zijn en dan gaan we bijna naar huis, we zijn het ook best wel zat nu (we hebben echt alles gezien hier ;O)
De update die we nu hebben geplaatst is van woensdag 18/2 (rechtbank) tot 27/2....

Oud Grudziadz bekeken, mooie panden, soms rijk, soms erg arm.
Vanwege het koude weer, (natte sneeuw, gure wind maar wel 6 graden) zijn we hier niet lang gebleven.
Op de terugweg langs het kasteel in Swiecie gereden, stelde weinig voor, terwijl het op de website van Swiecie zo mooi leek.
Er was een modderpoel omheen en even rondkijken was er niet bij, we waren al blij dat de auto door de modder heen kwam...
De navigatie wees ons weer een nieuwe route door het bos van Swiecie naar Okarpiec, schitterend gebied, kwamen niemand tegen, alleen de bus!!
Reed lekker door en was 35 km in plaats van de 50 die we normaal reden :O)

Een heel relaxte dag gehad, het dooit nog steeds en hier in het bos wil de sneeuw niet snel verdwijnen, maar is het ook geen weer om naar buiten te gaan met de slee, te nat.
Kasper was heel vrolijk en wordt steeds hechter. Hij komt heel tevreden tegen je aanliggen als je hem oppakt en tot onze verbazing verstaat hij al veel woorden. Toen wij hem vroegen waar zijn wangen zaten, oorjes, oogjes enz. wees hij alles aan!! Niet te geloven, zo snel als het gaat. Hij luistert ook steeds beter naar"nee, dat mag niet!", aks hij weer eens een paar zeer interessante elektriciteitssnoertjes tegenkomt.
Dit huis is niet op kinderen gebouwd en sommige plekken zijn gevaarlijk, maar hij stopt nu dus met kruipen als we nee zeggen en kijkt ons zeer verbaasd aan. ("waarom mag dat nou niet!")

Krystian en ik zijn naar een Poolse kapper gegaan in het dorpje Osiek, hier vlakbij.
Het is niet te vergelijken met de salons in NL, maar wel een belevenis om mee te maken:)
Een klein kamertje, twee plekken om te knippen, een klein bankje om te wachten, 1 kapster, en voor de wasbak moet je naar een andere kamer.
Waarschijnlijk was het te duur om deze ruimte te verwarmen, de kapster had een dik vest aan. Krystian is gelukkig niet zo'n koukleum maar ik wel!Ben niet vaak zo blij geweest dat het klaar was:) Toch zit ons haar weer netjes. Met ons woordenboekje "Hoe en wat in het Pools" kon ik precies uitleggen dat ik een coupe soleil wilde en geknipt moest worden en dat Krystian ook geknipt wilde worden.
Voor 50 zloty waren we klaar, dat is omgerekend met de momenteel (voor ons) zeer gunstige koers 10 euro!

Wederom een trieste dag, het dooit en dat zorgt ervoor dat alles vies en nat is.
We zijn nog een keer naar Gdansk gegaan, het grote winkelcentrum met voor ons Nederlanders bekende merken.
De prijzen komen echter geheel overeen met die in NL, we hadden zowieso het idee dat Gdansk hoger is in de prijzen dan we verder in Polen tegenkomen.

Kasper was vanochtend op zoek naar oma, keek verbaasd om mij heen toen we beneden kwamen, zo van, er was er toch nog een?
Tja, hij lette ook niet op toen het vliegtuig opsteeg...
Kasper was vanochtend erg dwars en boos, gooide zich van mijn schoot af, ging gelukkig net goed!
Hij kan erg driftig reageren, om daarna weer het zonnetje zelf te zijn.
Soms best moeilijk om mee om te gaan, tot tien tellen is dan niet lang genoeg.
Het beste is nog om hem op de grond te zetten en zelf even af te koelen.

Krystian was ook boos en dwars, wat kun je dan naar huis verlangen!
De kinderen maar snel in de auto gezet en daarna ging het wel weer, eenmaal rijdend wordt Kasper vanzelf weer rustig en zit dan heel tevreden naar buiten te kijken.

In de avond begon Krystian een heel verhaal over de dood, wat je dan allemaal niet meer kunt, en dat je dan onder de grond wordt gestopt.
Toen ik hem vertelde dat het juist feest was in de hemel en dat het niet erg is om dood te gaan had hij daar een logisch antwoord op.
"Mama, hoe hang jij dan de slingers op? O, natuurlijk, aan al die sterren, die hebben allemaal puntjes!" Okee, probeem weer even opgelost.

Vandaag was het triest weer, voor oma wat dat betreft niet erg om naar huis te gaan.
Daarnaast zal het voor haar ook weer even lekker zijn om thuis bij te komen, na een weekje met twee soms best drukke kleinzoons:)
Op tijd weggereden, om tijd aangekomen op het vliegveld en daar gebleven tot het vliegtuig was opgestegen.
Toch weer even wennen thuis zonder oma, vooral voor de kinderen. Krystian mist haar erg en gaat ook alle andere dingen van thuis steeds meer missen. Net als wij overigens, toen we vliegtuig zagen vertrekken had ik graag meegegaan!
Op de terugweg nog even Bydgoszcz ingegaan, weer eens een ander winkelcentrum gekozen, met dit weer is er weinig anders te doen!
Gelukkig was hier een leuk restaurantje met een binnenspeeltuin. Krystian heeft zich prima vermaakt en kasper sliep in zijn wagen.
Mooi om te zien, dat Krystian totaal niet in de gaten heeft dat andere kinderen hem niet verstaan en zijn eigen fantasie volledig deelt:)
De andere kinderen speelden gewoon mee, vonden het wel interessant, zo'n jongetje dat een andere taal spreekt.
Hierbij moet je je ook realiseren dat wij hier een van de weinigen allochtonen zijn en dan nog blank ook:)
Helaas geen internet mogelijkheid gezien, dus tegen de tijd dat we dat wel zien is er veel bij te lezen.

Vandaag niet veel gedaan omdat er veel sneeuw is gevallen, er ligt zo'n 10 tot 20 cm.
Gelukkig ben ik weer een beetje op de been en lijken de holtes weer vrij te komen...

Niet veel doen betekent hier overigens:
- Lekker bij de haard zitten dommelen
- Met de slee van een heuveltje af vliegen hier in de tuin
- Met m'n 2 zoons lekker in bad zitten ;O)

Morgen gaat oma weer richting Nederland en rijden we dus naar Bydgoszcz voor het vliegveld,
mogelijk dat we op de terugweg bij Swiecie er even af gaan omdat ik het kasteel daar nog even wil bekijken.
Hopelijk kunnen we nog ergens internetten dan wordt deze tekst op de website gezet (afijn dat was dus een week later...)

Afgelopen nacht was het min 16! En dat is te voelen, in huis, maar zeker ook buiten.
Toch is het een stralende dag, strak blauwe lucht, en bij Ron begint de antibiotica en overig krachtvoer zijn werk te doen.
We besluiten naar Torun te gaan, wat een schitterende stad blijkt te zijn.
Veel mooie oude gebouwen, gezellige sfeer!
Lekker gegeten in een Chocolade bar, een restaurantje/ banket bakkerij, waar alles op chocolade is gebaseerd:)
Op de terugweg een iets andere route genomen die door nog iets dichter bos ging waardoor we diverse herten tegenkwamen in het donker.

Vannacht heeft het hard gevroren! Min tien, en dat is te zien.
Het lijkt wel een sprookje buiten, alle bomen zijn spierwit, al die kleine takjes lijken wel van kant te zijn gemaakt!
En natuurlijk ligt de sneeuw er nog. Door die kou is er geen bewolking, dan ziet alles er nog mooier uit.
We besloten om weer een flinke wandeling te gaan maken, Krystian op de slee, dat scheelt veel geklaag over moe zijn:)
Sterker nog, hij klaagt helemaal niet meer, die slee is veel te mooi!
Afgelopen week hebben we een soort matje met handvat gekocht waarmee je van de heuvels af kunt glijden, nu, dat is niet alleen leuk voor Krystian maar net zo goed voor ons:) Samen is natuurlijk nog leuker, en eerlijk gezegd weet ik op zo'n moment niet meer wie nou ook weer het kind was...
Overal op het bevoren meer zien we sporen van dieren, in het bos zien we ze ook en sommigen zijn zo vers dat men duidelijk voor ons op de vlucht is gegaan. Het geluid draagt hier ver en echt stil zijn we niet, met twee kinderen erbij.

In de middag krijgt Ron weer verhoging en zit alles weer dicht. tja, dan toch maar naar de dokter, inmiddels is het 16.30.
Net als al die patiënten in NL, die dan op het laatste moment nog naar de SEH komen, dachten wij nu ook: zo gaan we het weekend niet in:(
Ik snap ze nu wat beter, al denk ik dat wij, als Ron wat meer zijn klachten had onderkend, ook eerder naar een arts hadden kunnen gaan.
De buurvrouw, familie van degenen waar wij dit huis van huren, is zeer behulpzaam.
Een telefoontje van haar, en een kwartier later worden we verwacht! Zo snel?? Dat lukt in NL nooit!
Afijn, de doktor zit een dorp verder, dat is 15 km. rijden.
Snel in de auto gesprongen, ideaal dat oma er nog is!
Onderweg twee herten voor de auto gehad, gelukkig niet aangereden. Zo met de schemer is er veel aktiviteit in het bos!
Eenmaal aangkomen in Skorz gaan we op zoek naar de apotheek. hiertegen over zou de dokterspost zijn.
Het wordt geen officiëel consult, want daarvoor zouden we naar het ziekenhuis in Starogard moeten, een stuk verder! Waarschijnlijk wordt je dan ook door een specialist gezien, maar dat is niet nodig.
Eenmaal in Skorz zien we een schoonheidssalon en een tandars met daarachter een gebouw waar licht brandt. Omdat we niet weten of we goed zitten stappen we uit en lopen bijna een school in, verkeerd dus! Daarna vinden we een apotheek, maar zien nergens iets dat op de dokterspost lijkt. Toch maar even vragen bij die apotheek. Mw. spreekt een beetje Engels, begrijpt dat we een dokter zoeken maar niet dat we een afspraak hebben en inmiddels een kwartier te laat zijn. Behulpzaam pakt ze het telefoonboek en belt alle artsen in het dorp.
Gelukkig, de laatste bleek het te zijn, men weet nu ook dat we nog steeds willen komen:)
Nu vinden we het wel op haar aanwijzingen en als we binnenkomen worden we direct herkend. We begrijpen in ieder geval zoiets als "daar zijn ze!" wat door de doktersassistente wordt geroepen.
De arts onvangt ons in een kamertje, midden in staat een klein bureautje, aan de muur hangen een paar medische posters.
na een kort lichamelijk onderzoek schrijft hij antibiotica voor, het enige dat wij wilden, en daarnaast ook APAP, een soort paracetamol met toevoegingen, vitamine C tabletten en dan nog een middeltje met Broomhexedine.
Er wordt een keurig schema bijgegeven, wanneer alles moet worden ingenomen. (zie ik de artsen in Nl niet doen:)
De medicijnen kunnen we kopen bij de apotheek aan de overkant en de arts verteld ons zelfs hoeveel dit ongeveer gaat kosten.
Omgerekend 10 euro, niet te geloven! Denk dat we in NL zeker 50 euro zouden declareren bij de verzekeraar.
Tot slot vragen we nog wat we de arts verschuldigd zijn. Helemaal niets!
Zijn verklaring: je komt hier niet iedere week en de reden dat je hier bent is speciaal.
(Jolanta, je had gelijk, je voorspelde al dat het weinig of niets zou kosten).
Weer zo'n lief persoon ontmoet, ik zou willen dat het in NL allemaal zo gemoedelijk zou gaan, het snel terecht kunnen, de vriendelijke hulp overal....
Toen ik met een doos Ptasie Mletsko (chocolade) terug ging kwam de arts net voorbij lopen, de post was dicht, hij ging naar huis. Wilde echter niets aannemen, zijn reactie: " Geef maar aan je kinderen!". Okee, vooruit dan maar, Krystian en Kasper zijn er gek op!.

Kasper sliep uit tot 9.30!!
De derde nacht zonder problemen, een heel ander kind, huilt nog maar weinig, eet met een normaal tempo en normale hoeveelheden.
Zou hij toch niet goed tegen de melk hebben gekund die wij op advies kochten?
Hij kruipt steeds beter, en dus sneller.
Welliswaar vergezeld van een luid huilen, want als hij moet kruipen betekent dit dat mama of pappa heel even geen tijd voor hem heeft!
En hij zit het liefst de hele tijd op schoot, zoekt veel warmte.
kan ook heerlijk in onze armen liggen, waarbij we een lieve lach krijgen en hij ons intens aankijkt.
Wat een wonder dat een kind zich zo snel kan geven, en zich aanpast aan een nieuwe situatie.
Oma is al een bekend gezicht. Hopelijk kan hij ook snel kennismaken met zijn andere oma en opa, want die kijken hier vol verlangen naar uit.

Er is weer een flink pak sneeuw gevallen,inmiddels meer dan 10 cm dik!
Ron en Krystian zijn vanochtend gaan sleeën bij het meer, van de "heuvels" af.
Helaas loopt Ron nog te kwakkelen met zijn verkoudheid, kreeg toch weer koorts in de middag, toen we in Starogard Gdanski liepen.
Ook Kasper had gloeiende wangen en bleek thuis 39,8 te hebben.
Hij voelde zich echter niet ziek en na een Paracetamolletje en een stoombad tegen zijn verkoudheid knapte hij snel op.

Vandaag is het een bijzondere dag!
Vier jaar geleden kregen wij het voorstel van Krystian en natuurlijk worden wij vandaag als alles goed gaat officieel de ouders van Kasper.
Een dag om nooit meer te vergeten...

Keurig aangekleed kwamen we beneden, Krystian keek zijn ogen uit. "Wat zien jullie er raar uit, gaan jullie naar de kerk?" was zijn eerste vraag. Tja, Ron loopt niet iedere dag in zijn pak en ik heb ook liever een spijkerbroek aan, zeker hier in de bossen en met die kou!

Ruim op tijd waren we bij de rechtbank, waar de pleegouders van Kasper ook waren, vanwege een andere zaak.
Ze reageerden hartelijk en hadden hun nieuwste kindje, een meisje van twee weken, bij zich.
Wat een poppetje en wat een verdriet zal hier weer achter zitten....
Wat zullen zij weer veel van dit kindje gaan houden en wat zal het dan weer moeilijk zijn om het uit handen te geven!!
De pleegvader was er zo lief voor, het kan niet anders dan dat Kasper het heel goed bij hen heeft gehad.
De door ons meegebrachte kadootjes, als herinnering aan Kasper, wilden ze in eerste instantie niet aannemen, maar gelukkig kon Maria, de directrice van het adoptie bureau, ze overtuigen dat wij dit echt wilden.

Krystian en Kasper waren allebei in de auto in slaap gevallen en oma bleef erbij zitten.
Beide pleegouders hebben nog even door het raampje naar Kasper gekeken, maar hebben er nog moeite mee hem niet meer te zien.
kasper kreeg een groot kado, een enorme doos, voor zijn verjaardag. Er bleek een mooie loopauto in te zitten.
Misschien hebben we een aanhanger nodig om alles mee naar huis te nemen, want deze moet zeker mee!
Daarnaast hebben we inmiddels veel kleertjes gekocht voor Krystian en Kasper, het is hier heerlijk winkelen, uitverkoop en prijzen die lager liggen dan in NL maken dit erg verleidelijk:)

Afijn, ik dwaal af.
Om 11.00 werden we bij de rechtbank verwacht,om 11.30 mochten we naar binnen.
We hadden een heel aardige tolk die prima Nederlands sprak.
Hij vertaalde alles ook heel letterlijk en de rechter hield hier rekening mee, dat wil zeggen dat ze pauzeerde na iedere zin, voor ons erg prettig! Tot nu toe waren we gewend dat een gesprek in een aantal regels werd samengevat en aan ons vertaald.
Na de officiele inleiding begon de ondervraging.
Deze heeft anderhalf uur geduurd! In eerste instantie logische vragen, over of wij beseften wat adoptie inhoudt, rechtsmatig, wettelijk enz.
Daarna allerlei vragen, van hoeveel wij verdienen tot aan wie er kookt en hoeveel toiletten ons huis heeft (De nood zal maar hoog zijn, toch fijn dat ze er rekening mee houden!)
Veel interesse ook in Krystian, hoe hij zich ontwikkelt, of hij naar school gaat, hoe hij reageert op Kasper enz.
Ik had de eer als eerste aan de beurt te zijn en kreeg de meeste vragen.
"Hebben jullie een stabiele relatie?" tja, mevrouw, we zijn (zoals u in de papieren kunt zien, maar dat zeggen we maar niet) 23 jaar samen.
dat doe je toch niet als de relatie niet stabiel is?"
"Wie doet de kinderen in bad?" "Allebei!" Kennelijk vrij bijzonder hier:) Ook het feit dat Ron kan koken werd gewaardeerd.
Na deze ondervraging was Ron aan de beurt en begon het hele circus opnieuw.
Zou er sprake zijn van dementie? Maar nee, dit hoort allemaal bij de procedure.
Eenmaal verschilden onze antwoorden, we gaven een andere tijd op bij de eerste kennismaking met Kasper.
Nu, daar werd mw. de rechter echt boos over!

Ook de directrice van de adoptie commissie werd ondervraagd en toen kwamen we zelfs nog het een en ander te weten over de adoptie procedure van Kasper, met name over het traject voordat hij aan ons werd voorgesteld. Haar blijdschap voor kasper, dat hij nu ouders kreeg, sprak uit alles. Wij zijn heel blij met deze vrouw, die een sterke persoonlijkheid heeft en veel liefde uitstraalt!

Na anderhalf uur, waarbij een van de lekenrechters regelmatig indommelde (echt waar, en wij maar serieus proberen te blijven, want in een rechtszaal mag je echt niet lachten!) zou men in overleg gaan. De procureur heeft 1 vraag gesteld en luisterde verder alleen maar.
Hij vond het ook niet nodig bij het overleg te blijven, waarschijnlijk hoefde dat ook niet.
Wij wachtten ondertussen toch wel met lichte spanning op de gang op de uitslag, maar mw. de rechter ging eerst rustig een sigaretje roken en koffie drinken, toga uit, en in burger liep ze een paar keer voorbij zonder iets te zeggen. Ondertussen kwam de typiste een paar maal voorbij, liep deur in deur uit, en sloeg deze telkens hard dicht. Men was erg druk, met wat??

Toen kwam de rechter weer,liep de rechtszaal in, trok haar toga aan en wij mochten binnenkomen.
Wederom een heel verhaal, dat er kort samengevat op neerkwam dat er geen twijfels waren, dat zij ons prima ouders vond voor Kasper, met veel complimenten voor de reeds doorgemaakte pre- adoptie tijd en de ontwikkelingen van Kasper daarin.
Ook nog meer complimenten voor de goede rapportages van Krystian, die tot vijf jaar na adoptie eenmaal per half jaar door ons gemaakt worden.
Dus helemaal opgehemeld en erg blij liepen wij naar buiten!

Wat deze dag voor ons extra bijzonder maakte was de reactie van de tolk: "Ik wil geen geld voor deze vertaling, ik doe adoptie zaken voor mijn hobby, zo mooi om te zien hoe goed de kinderen terecht komen!" Het tolken was voor hem bijzaak, hij had een goede baan.
En dat terwijl hij er 200 km voor heeft moeten rijden! Uiteraard wilden wij hier niets van weten en spraken af dat hij minstens een heel grote bos bloemen voor zijn vrouw zou kopen op onze kosten. maar de stiekemerd, hij liep snel weg toen alles achter de rug was en wij uitgebreid werden gefeliciteerd door de adoptie commissie.
Gelukkig hadden we zijn visite kaartje gekregen, en de bloemen zullen aan zijn huis worden bezorgd.
Waar wij vorige keer een hoog bedrag betaalden (meer dan een maandsalaris in Polen) hadden we nu dit, we hebben op deze reis al zoveel lieve mensen ontmoet en hij is er een van!

Hierna zijn we bij een restaurantje onderweg gestopt om te vieren dat we nu echt twee kinderen hebben!
De bediening sprak alleen Pools, alhoewel er reklame werd gemaakt dat het een internationaal restaurant was.
Maar een ander Pools stel sprak goed Engels en bood hun hulp aan:)
Tot nu toe zijn we er altijd uit gekomen met de taal, met mimiek, gebaren, soms een tekeningetje en een paar Poolse woorden, die ik merendeels verkeerd uitspreek, komen we ver:)
Hier in de regio spreken weinig mensen Engels, in tegenstelling tot de grotere steden. Maar iedereen is behulpzaam! In de middag zijn we nog even in Grudziadz geweest voor de nodige boodschappen.

Regelmatig vraag ik me ook af of ik hier zou kunnen wonen.
De rust, de ruimte, we genieten er volop van!
Deze procedure is zo anders dan toen bij Krystian, daar werden we steeds voor ons gevoel gecontroleerd, mede omdat we in het kinderhuis woonden. Nu hebben we onze afspraken, waar we ons uiteraard aan houden, maar verder zijn we vrij.
In de avond komen we soms achter dat het hout op is, binnen dan. Dan loop ik met de zaklamp naar buiten, naar de houten schuur, terwijl het sneeuwt. Je hoort hier de stilte! Deze reis zullen we echt nooit meer vergeten.

Toch denk ik dat een leven hier voor ons moeilijk zou zijn, er is weinig werk, veel gezinnen hier wonen van elkaar gescheiden.
De mannen werken in het buitenland, velen in Nederland, en de vrouwen blijven alleen achter met de kinderen.
Nee, dan toch liever gewoon in Nederland wonen, en af en toe op vakantie naar Polen, want dat zullen we zeker doen in de toekomst!

Vandaag werd Kasper 1 jaar!!
Met een mooi versierde kamer en een lekkere zelfgebakken taart hebben we dit gevierd.
Sinds gisteren is Kasper overgegaan op baby voeding, in plaats van de volle melk die hij kreeg op advies van de pleegouders.
Wij hadden de indruk dat hij steeds honger had en daardoor zoveel huilde en ontevreden leek.
Waarschijnlijk was dit het probleem, hij heeft heerlijk geslapen afgelopen nacht (en wij ook:).
vandaag hadden we een heel tevreden en vrolijk ventje, weer een stap verder!
Hierbij willen we ook iedereen bedanken voor de vele kaarten, gisteren kregen we er maar liefst 20 tegelijk!
Het is erg leuk om post te krijgen hier, maar de kaarten doen er gemiddeld een week over om aan te komen.
Van iedereen waarvan we wisten dat er kaart onderweg was is deze inmiddels aangekomen.

Morgen de voogdij uitspraak! Hierna moeten we nog 2 weken blijven, afhankelijk van hoeveel tijd de documenten daarna nog in beslag nemen mogen we uiterlijk op 7 maart weer naar huis (althans dat kan in Polen nog heel vaak veranderen en dus eerst zien dan geloven.... Note Ron).

Nog even wat leuke fotootjes!! Tot de volgende update....